Devlet bazen sorunu çözer gibi yapmayı, gerçekten çözmekten daha çok seviyor. Çünkü çözüm, sadece yetkiyi yukarı taşımak değil; aşağıda biriken dengesizliği görmekle başlar. 12/6/2024  tarih ve 7517 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yaptığı şey, temelde “kim karar verecek” sorusunu yeniden düzenlemek.
Ama asıl mesele hiçbir zaman sadece “kim karar veriyor” olmadı.
Asıl mesele, o kararların kimin hayatında nasıl bir karşılık ürettiğiydi.
Bu noktada bir durup düşünmek gerekiyor: Yönetimsel merkezileşme artıyor. Ama adalet hâlâ dağınık.
Bu ikisi aynı şey değil. Yetkinin bakanlık seviyesine çekilmesi, teoride daha bütüncül bir yönetim sağlar.
Ama pratikte şu riski de beraberinde getirir: Karar alma hızlanır ama sahadaki gerçeklikten kopma ihtimali artar. Çünkü merkez büyüdükçe, insan küçülme riski taşır. Burada asıl kırılma şu cümlede saklı: “Bu kanun geçmiş mali eşitsizlikleri çözmedi.” Bu aslında teknik bir tespit değil, sistemin karakterine dair bir işaret.
Çünkü ortada yıllardır biriken dört temel başlık var:
Ek gösterge farkları
Görev tazminatı eşitsizliği
Emeklilikte rejim ve maaş uçurumu İntibakın eksik ve gecikmeli yapılması.
Bunların hiçbiri yeni değil. Ama hiçbirisi de tek seferde, bütünlüklü bir iradeyle çözülmedi.
Bu da şu soruyu doğuruyor: Sorun gerçekten teknik mi? Yoksa tercih mi? Çünkü bir eşitsizlik uzun süre devam ediyorsa, artık hata olmaktan çıkar. Yapının parçası haline gelir. İnsanların öfkesi de tam burada anlaşılır hale geliyor. Bu öfke sadece “az aldım” öfkesi değil. “Geç fark edildim” öfkesi.
Ve daha derini: “Değerim parça parça tanındı” hissi.
Bu tür düzenlemeler bir şeyleri iyileştirir ama bir şeyi de görünür kılar: Devlet, problemi kabul ediyor ama çözümü zamana yayıyor. Zaman ise nötr değildir. Geçen her yıl, kaybı büyütür.
Burada sert ama gerekli bir düşünce var: Parça parça gelen adalet, bazen adaletin kendisini aşındırır. Çünkü insanlar artık sonucu değil, gecikmeyi hatırlar. Ama bu tablo tamamen umutsuz da değil. Çünkü şu da net: Sistem artık bu başlıkları inkâr edemiyor. Yani mücadele “yok sayılma” aşamasından çıkmış, “eksik çözüm” aşamasına gelmiş durumda.
Bu küçük görünür ama aslında önemli bir eşik.
Şimdi mesele şu noktada düğümleniyor: Sorunların varlığı kabul edildiğine göre, bu sorunlar bütünlüklü mü çözülecek, yoksa yıllara yayılan küçük düzeltmelerle mi eritilecek? İlk yol adalet üretir. İkincisi ise yorgunluk.

Ve insan en çok haksızlıktan değil, uzayan belirsizlikten yorulur.

3 Mayıs2026